آخرین اخبار :
  • منتشر شده در یکشنبه, 17 شهریور 1398 09:35
«خبرشمال» از ضرورت حذف ظروف پلاستیکی از سیستم توزیع غذای نذری در ماه محرم گزارش می‌دهد؛

محرم یک حقیقت سبز است

 
 
 
 

 مائده مطهری زاده/


جای نذری‌‎های قدیمی با کاسه‌های چینی گل سرخی و دخترکی چارقد به سر، که با ذوق و شوق فراوان غذاهای نذری مادر یا مادربزرگ را بین اهالی محل پخش می‌کرد و در نهایت نیز سهم هر کاسه خالی نباتی بود و گل محمدی، هنوز هم در خاطره‌ها سبز است و محرم‌های ما هنوز هم می‌تواند سبزِ سبز باقی بماند اگر بتوانیم ظروف پلاستیکی را از دستگاه عزاداری سرور و سالار شهیدان حذف کنیم.
سنت حسنه پخت غذای نذری و اطعام دهی، یکی از زیباترین سنت‌های ما ایرانیان است که از قدمتی چند ده ساله برخوردار است. سنتی که در ایام محرم به ویژه دهه اول، با پخت انواع و اقسام پلوها و چلوها و  خورش‌ها و ... رونق صد
چندان می‌یابد.
اما این سنت حسنه در طول سالیان اخیر، به آفاتی چند نیز گرفتار آمده است که یکی از مهم‌ترین آنها استفاده از ظروف یکبار مصرف برای اطعام دهی است.

نذر غذا یا نذر سرطان؟!
همانطور که همگان می‌دانند، ظروف پلاستیکی و شفاف و یکبار مصرف و پلیمری، علاوه بر طبیعت برای سلامتی انسان نیز مضر است؛ زیرا این ظروف به گونه‌ای ساخته شده است که در دمای بالا، مواد سمی تشکیل یافته آن، تجزیه شده و به مواد غذایی درون آن منتقل شده که این امر، خود سبب ایجاد انواع امراض خطرناک از جمله سرطان می‌شود.
اما متاسفانه علیرغم هشدارها و توصیه‌های اکید وزارت بهداشت و سازمان حفاظت محیط زیست در طول سال‌های اخیر مبنی بر عدم استفاده از ظروف یکبار مصرف برای اطعام دهی و سِرو غذای نذری، که حیات انسان‌ها و گیاهان و جانوران را مورد هدف قرار داده است، هر ساله شاهد افزایش مصرف این ظروف زیان آور برای توزیع غذای نذری در میان مردم هستیم.

دور تسلسل باطل است
یکی از هیاتی‌ها که مسوول پخت غذای نذری است، می‌گوید:« بالا بودن قیمت ظروف آلومینیومی از سویی و به صرفه‌تر بودن قیمت ظروف یکبار مصرف از سویی دیگر، ما را مجاب می‌کند تا از ظروف یکبار مصرف برای توزیع غذای نذری استفاده کنیم.»
اما نکته عجیب‌ و تامل برانگیز ماجرا اینجاست که در ایام محرم و اطعام دهی برای سیدالشهدا (ع) و اهل بیت و اصحاب گرامی‌اش، قیمت همین ظروف مضر و خطرآفرین، ناگهان چند برابر می‌شود.
یکی از فروشنده‌های ظروف یکبار مصرف می‌گوید:« ظروف یکبار مصرف این روزها شبیه طلا شده است، باید هر روز با کارخانه تماس گرفته و از قیمت روز این ظروف، اطلاع کسب کنیم.»
فروشنده، تقصیر را گردن کارخانه‌دار می‌اندازد، کارخانه‌دار، گردن پتروشیمی و پتروشیمی، گردن وزارت نفت و به این ترتیب در یک دور تسلسل باطل،  سوداگران مرگ، یک شبه با معامله بر سر سلامتی انسان و محیط زیست پول‌های هنگفتی به جیب می‌زنند!

پلاستیک چگونه مرگ
را به ارمغان آورد؟
محمد درویش، کویرشناس و فعال برجسته محیط‌زیست کشور در همین روزها و با توجه به اهمیت موضوع نوشته است:« پلاستیک آخرین چیزی بود که می‌توانست به ذهنِ یک پژوهشگر زمین‌شناس به نام جورج ودربی، در هنگام ارزیابی نمونه‌های آب باران برداشته شده از کوه‌های راکی، خطور کند!» ودربی می‌گوید: (من انتظار داشتم که عمدتاً با خاک و املاح معدنی در این نمونه‌ها روبرو شوم.) اما به‌جای آن، او الیافی میکروسکوپی از جنس پلاستیک را یافت.
این کشف که به‌تازگی در یک بررسی پژوهشی تحت عنوان «پلاستیک می‌بارد» منتشر شده، پرسش‌های جدیدی درباره مقدار پسماند پلاستیکی را که عملا به هوا، آب و خاک در همه نقاط کره خاکی نفوذ پیدا می‌کند، بوجود آورده است.
ودربی می‌گوید:(من تصور می‌کنم که مهم‌ترین نتیجه‌‌ای که می‌توانیم با مردم آمریکا به اشتراک بگذاریم آن است که مقدار پلاستیک موجود در محیط بیشتر از مقداری است که با چشم دیده شود. پلاستیک در باران و در برف وجود دارد و به بخشی از محیط‌زیست ما تبدیل شده است.)

چگونگی راه یافتن ذرات پلاستیک به درون سفره‌های آب‌ زیرزمینی
نمونه‌های آب باران جمع‌آوری شده از سراسر کلرادو که زیر میکروسکوپ قرار گرفته‌اند، همگی شامل رنگین‌کمانی از الیاف‌ پلاستیکی و همچنین مهره‌ها و قطعاتی از این جنس هستند. این کشف ودربی را که در واقع به‌دنبال بررسی آلودگی نیتروژن بوده، شوکه کرده است.
او اضافه می‌کند:« این نتایج کاملا غیرمترقبه بوده‌اند»، اگرچه با دیگر بررسی‌های اخیر که میکروپلاستیک‌ها را در کوه‌های پیرنه یافته‌اند و گمان می‌برند که ذرات پلاستیک می‌توانند به همراه باد صدها، اگر نه که هزاران کیلومتر سفر کنند، همخوان است.
بررسی‌های پژوهشی دیگری با میکروپلاستیک‌ها در عمیق‌ترین نقاط اقیانوس‌ها، در دریاچه‌های بریتانیا و رودخانه‌ها و آب‌های زیرزمینی ایالات متحده روبرو شده‌اند.
به گفته شری میسون، یک پژوهشگر میکروپلاستیک، بیش از ۹۰% از پسماندهای پلاستیکی بازیافت نمی‌شوند و به مرور به قطعات کوچک‌تر و کوچک‌تر
تبدیل می‌شوند.
الیاف‌ پلاستیکی در پوشاک ما نیز با هر بار شست‌وشو از آنها جدا می‌شوند؛ همچنین ذرات پلاستیک از جمله از محصولات جانبی در طیفی از پروسه‌های صنعتی به‌
شمار می‌روند.
ردیابی این ذرات کوچک به منبع اصلی آنها غیرممکن است، اما تقریبا هر چیزی که از پلاستیک ساخته شده می‌تواند ذراتی از آن‌ را به جو زمین منتقل کند.
این ذرات به قطرات آب باران می‌پیوندند و پس از آن به منابع آب‌زیرزمینی یا رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و اقیانوس‌ها
 ملحق می‌شوند.
اگرچه پژوهشگران بیش از یک ‌دهه به بررسی آلودگی پلاستیکی اقیانوس‌ها پرداخته‌اند، اما تنها یک‌درصد از آن را شناسایی کرده‌اند.
یک نکته ناشناخته دیگر آن است که آیا از لحاظ تئوری این امکان وجود دارد تا همه پلاستیک‌ها در طبیعت را از آن بیرون ریخت و برای این کار به چه مدت زمان نیاز است.
او اضافه می‌کند:« حتی اگر ما با یک عصای جادویی استفاده از پلاستیک را پایان دهیم، این کاملا نامعلوم است که برای چه مدت پلاستیک به چرخش در سیستم رودخانه‌های ما ادامه خواهد داد.»
انسان‌ها و جانوران میکروپلاستیک‌ها را از طریق آب و خوراک مصرف می‌کنند؛ احتمالا ما ذرات ریز پلاستیکی در هوا را نیز استنشاق می‌کنیم، اگر چه پژوهشگران هنوز تأثیرات آن بر سلامتی را درک نکرده‌اند.
میکروپلاستیک‌ها همچنین می‌توانند فلزات سنگین مانند جیوه و دیگر مواد شیمیایی خطرناک و نیز باکتری‌های سمی را جذب کنند و به آنها بچسبند. کراوزه می‌گوید که «ذرات پلاستیک از مبلمان و فرش‌ها می‌توانند شامل موادشیمیایی باشند که احتراق را کُند می‌کنند که برای انسان سمی به‌شمار می‌آیند.»
به گفته شری میسون: از آنجا که ما پس از تولد با صدها مواد شیمیایی مصنوعی روبرو هستیم، این دشوار است که بتوانیم تخمین بزنیم تا چه حد طول عمر بیشتری می‌داشتیم، اگر که اینطور نمی‌بود. ما احتمالا هیچگاه ارتباط بین پلاستیک و سلامتی را درک نخواهیم کرد؛ اما آن اندازه هم آگاهی داریم تا بگوییم که تنفس پلاستیک چیز خوبی نیست و بایست به این فکر بیفتیم که وابستگی خود را به پلاستیک در حد گسترده‌ای
کاهش دهیم.
وقتی در ایالات متحده آمریکا و دیگر کشورهای پیشرفته در اروپا، استرالیا و آسیای جنوب شرقی، مشتقات (فرآورده‌های) نامیمونِ پلاستیک به همه‌ ابعاد زندگی و سلامت شهروندان نفوذ کرده؛ می‌توان تصور کرد که تا چه‌اندازه این وضعیت در ایران بغرنج‌تر است؛ چرا که میزان مصرف پلاستیک در ایران بین دو تا 3.5 برابرِ سرانه مصرف پلاستیک در جهان است!
و بعد درویش در نهایت با طرح این پرسش مهم که:« آیا کسی می‌داند که این ذرات ریز چگونه و در چه سطحی بر ابعاد سرطان‌ها افزوده‌اند؟!» خود اینطور پاسخ می‌دهد که:« به گمانم مطالبه‌ همه شهروندان از دولت باید ممنوع اعلام‌کردن پلاستیک در کل کشور باشد و بیاییم از همین محرم شروع کنیم.»

رعایت 5 نکته زیست‌محیطی برای حفظ حرمت و زیبایی عزاداری محرم
- تا جایی که امکان دارد ظروف یکبار مصرف پلاستیکی را حذف و از ظروف خانگی استفاده شود.
- در صورت اجبار، ظروف گیاهی را جایگزین ظروف یکبار مصرف پلاستیکی کنیم.
- بهتر است که مردم از سطل زباله‌های شهرداری برای پسماندهای خود
استفاده کنند.
- ایستگاه‌های صلواتی با تعبیه سطل زباله در محل پخش نذری می‌توانند جلوی رها شدن پسماند در محیط را بگیرند.
- بهتر است برای آنکه نذری‌ها به صورت نیمه مصرف شده دور ریخته نشود، به دست نیازمندان واقعی برسد.

روح امام حسین(ع) چگونه از سوگوارانش راضی‌تر است؟
نوشیدنِ مایعات داغ در لیوان‌های پلاستیکی، نه‌فقط سرانه تولید زباله تجزیه‌ناپذیر و خطرناک را در طبیعت افزایش می‌دهد و نه فقط به تشدید سرطان می‌انجامد که روحِ سالار آزادگان را هم می‌خراشد.
یادمان باشد که غذا در درون ظرف‌های یکبار مصرف در عرض 15 دقیقه خورده می‌شود اما آثار مخرب آن  تا 500 سال و 500 محرم دیگر نیز در طبیعت
باقی می‌ماند.
پس بیایید سنت حسنه پخت غذای نذری و اطعام‌دهی، را با استفاده از ظروف یکبار مصرف، به فعل حرام (تخریب محیط زیست و گرفتن سلامتی از انسان‌ها) نیالاییم که به قهر خدا نمی‌ارزد.

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی