آخرین اخبار :
  • منتشر شده در شنبه, 04 خرداد 1398 06:04
خبرشمال با توجه به اظهارات اخیر نماینده مردم بابلسر و فریدونکنار در خصوص بحران مدیریت پسماند در شمال کشور گزارش می‌دهد؛

مرگبارتر از بمب!

 
 
 
 

مائده مطهری‌زاده/


استان مازندران با جمعیتی بالغ بر 3 و نیم میلیون، روزانه بیش از 3000 تُن، زباله تولید می‌کند که با در نظر گرفتن مسافران نوروزی و تابستانی، این عدد به بیش از 5 هزار تُن نیز می‌رسد!

استانی سرسبز و زیبا با دارا بودن بیشترین مناطق سرسبز جنگلی و ساحل آبی خزر که آفتی به اسم زباله، همچون زالویی کثیف به جانش افتاده و دارد آرام آرام ریشه سرسبزش را می‌خشکاند.
سال‌هاست که نبود دستکم یک کارخانه زباله‌سوز، جگرش را سوزانده و آب به آسیاب زباله‌های بی‌ریشه ریخته است.
شهرداران بسیاری آمدند و با دادن تاریخ‌هایی بی اصل و نسب (تاریخ‌هایی غیرواقعی) طبیعت و مردم را فریب دادند و رفتند! به عبارتی دیگر با مردم از آب سخن گفتند اما سراب را به آنان نشان ‌دادند!
اما زباله در تمام این سالها دست بردار نبوده و هر روز در گوشه‌ای تلنبار می‌شود.
گاهی سر از رودخانه درمی‌آورد و گاه سر از دریا! گاه به آغوش سبز جنگل پناه می‌برد و گاه در کنار و گوشه خیابان‌ها، به عابران پوزخند می‌زند!

3/1 میلیارد دلاری که هرگز به سرمنزل مقصود نرسید!
رییس حفاظت محیط زیست کشور، که سال گذشته میهمان ساختمان سپید استانداری شده بود تا در جلسه کارگروه مدیریت پسماند استان شرکت کند، از اختصاص اعتباری بالغ بر 3/1 میلیارد دلار برای مدیریت پسماند کشور با اولویت استان‌های شمالی، به ویژه مازندران خبر داده بود، اعتباری که البته (با صلاحدید نمایندگان محترم مجلس!) در ذیل ردیف عمرانی جا خوش کرد و هرگز برای مدیریت پسماند هزینه نشد! و در جایی که رییس سازمان محیط زیست، از اختصاص تنها نیم درصد از کل بودجه کشور برای حفاظت از محیط زیست در حال مرگ کشور می‌نالد دیگر چه جای تعجب از بُر زدن اعتبار مدیریت پسماند کشور به نفع بودجه عمرانی است؟!

دست و دلبازی زباله‌ای!
اما معضل بزرگ زباله در مازندران از جایی رنگ و بوی بحران به خود می‌گیرد که صاحب‌خانه (ساکنان بومی مازندران) خود از دست زباله‌های تولیدی خودشان عاصی شده‌اند اما، بوی گند زباله‌های تولیدی دیگران (مسافران) را نیز باید تحمل کنند!
اصلا انگار مسافران مازندران اگر زباله‌هایشان را در مازندران جا نگذارند، سفرشان ناتمام باقی می‌ماند و به همین خاطر نیز در جا گذاشتن زباله‌‎هایشان تا جایی دست و دلبازی می‌کنند که وقتی مازندران را ترک می‌کنند، عطر حضورشان تا سال‌ها در مازندران باقی‌ست!

زباله یا بمب افکن؟!
و حالا این نماینده بابلسر و فریدونکنار است که در تازه‌ترین اظهارات خود در جلسه علنی مجلس شورای اسلامی با صدای بلند اعلام می‌کند:« اگر برای موضوع دپوی زباله در مازندران چاره‌اندیشی نشود این مشکل بدتر از بمب شیمیایی حلبچه خواهد بود.» 
ولی‌الله نانواکناری در جلسه علنی روز (سه‌شنبه) و در جریان طرح سوال خود از وزیر کشور درباره دپوی زباله در نواحی شهری شهرستان‌های بابلسر و فریدون‌کنار و شهرهای استان مازندران گفت: بیش از یک دهه است که مازندران با مشکل دپوی زباله مواجه است و میلیون‌ها تُن زباله در این منطقه رها شده است که شیرابه‌های آن وارد زمین‌های کشاورزی می‌شود و صدمات ناشی از انباشت زباله سلامت هم‌وطنان مناطق ساحلی را تهدید می‌کند.
وی در ادامه با بیان اینکه حجم انبوه زباله در استان‌های شمالی به معضل عظیم محیط زیستی تبدیل شده است یادآور شد: اگر در این زمینه چاره‌اندیشی نشود این مشکل از بمب شیمیایی حلبچه هم بدتر است. این پسماندها در ۲۷ نقطه مازندران وجود دارند، شیرابه‌های آن در رودخانه‌ها سرازیر می‌شود و تمام این حیوانات اهلی از همین آب‌ها استفاده می‌کنند.
نانواکناری با بیان اینکه دپوی غیر اصولی زباله، آلودگی گسترده، خطرناک و غیر قابل جبرانی را برای محیط و منابع آب شرب و کشاورزی به دنبال دارد گفت: پسماند خانگی در مازندران 3 هزار و 150 تُن است که یک هزار و 450 تُن آن روستایی و یک هزار و 700 تُن شهری است و ۹۰ درصد این پسماندها غیراصولی و غیربهداشتی دفن یا رهاسازی می‌شوند.
نانواکناری با بیان اینکه دپوی زباله در کنار رودخانه‌ها صورت می‌گیرد و این رودخانه‌ها به دریای خزر می‌ریزد، گفت: تمام این شیرابه‌ها در رودخانه‌ها جاری است و باعث شده گونه‌های گیاهی و دریایی از بین بروند، ضمن این که باعث انقراض ماهی‌های کپور و آزاد شده است و در آینده نزدیک هم موجب بیماری‌های واگیردار خواهد شد.
وی با بیان اینکه دفن پسماند در شهرهای شمالی با جمعیت بیش از ۲۰۰ هزار نفر ممنوع است، گفت: در عین حال اقدامی صورت نگرفته و شیرابه‌ها در حال نفوذ به منابع آبی و زیرزمینی است. در حال حاضر ۷۵۳ هزار شیرابه در جنگل‌های مازندران جای گرفته و فاصله دپوی زباله با ساحل تنها ۱۵۰ تُن است.
وی با اشاره به مسئولیت شهرداری‌ها و وزارت کشور در این زمینه افزود: بر اساس ماده ۱۲ قانون مدیریت پسماند، زباله‌ها و پسماندها باید به صورت علمی جمع‌آوری و دفن شوند و مسئولیت اجرای این قانون با وزارت کشور است.
وی با بیان اینکه آقایان وظایف خود را در این زمینه به درستی انجام نمی‌دهند، تصریح کرد: در همین راستا اینجانب از عبدالرضا رحمانی فضلی وزیر کشور سوال کردم اما وزیر با حضور در کمیسیون اجتماعی مجلس پاسخ قانع‌کننده‌ای نداد و سوال جهت بررسی بیشتر در صحن مجلس بررسی می‌شود.
وی همچنین با اشاره به اعتراض نمایندگان مازندران و گیلان نسبت به خطر نسل‌کشی در استان‌های شمالی هشدار داد و خواستار برگزاری نشست مشترک وزیر کشور، رئیس سازمان محیط زیست، وزیر نیرو، وزیر جهاد کشاورزی و مجمع نمایندگان شمال کشور برای چاره‌اندیشی در این 
باره شد.
علی لاریجانی رئیس مجلس نیز مشکل دپوی زباله در شهرهای شمالی را موضوعی مهم توصیف کرد و گفت: وزارت کشور باید وقتی بگذارد و این معضل را حل کند. در حال حاضر هم شمال و هم جنوب کشور و هم سایر شهرها با این مشکل مواجه هستند و در قانون هم تاکید شده که این موضوع باید به سامان برسد.
سخن پایانی 
شاید تشبیه کردن زباله به بمب، در نگاه اول کمی اغراق‌آمیز به نظر برسد اما وقتی به درستی در آن غُور شود و زوایای آشکار و پنهان و آسیب‌های مستقیم و غیرمستقیم آن به طبیعت و سلامت جامعه، بررسی شود، بی‌شک به شباهت عمیق و دقیق این مقایسه  پی خواهیم برد، فقط کاش تا دیر نشده و این بمب ساعتی بیش از این به کسی آسیب نرسانده، متخصصان و مسئولان امر آن را خنثی کنند و خیل کثیری را از مرگ حتمی نجات دهند!

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی