آخرین اخبار :
  • منتشر شده در سه شنبه, 28 اسفند 1397 06:46
به مناسبت پايان دفتر 1397؛

باران بیاید، عاقبت اهل آینه بخیر

 
 
 
 

هومن حکیمی/

اشاره: «چیزهایی هست که نمی‌دانی»؛ چیزهایی که در هیچ کتاب و دانشگاه و مکتبی به کسی آموزش نمی‌دهند. حالا تو هرچقدر هم که تلاش کنی که پشت نامت، لقب و مدرک دانشگاهی «کپی‌پیست» کنی، نتیجه‌ای به همراه نخواهد داشت. 
 بخش مهمی از معرفت و انسانیت، فقط اکتسابی نیست، بیشتر فطری است. حالا نمی‌خواهم وارد بحث پیچیده‌ فطری بودن و اکتسابی بودن و غیره بشوم، به یک دلیل مهم؛ چون مخاطب اصلی این یادداشت آنهایی هستند که از دانش و انسانیت و بصیرت و اخلاق و مردم و... تنها برچسب‌هایی را برداشته‌اند و به پیشانی‌شان چسبانده‌اند. اینکه ادعا کنیم که انسانیم، البته که کار سختی نیست اما در میدان عمل است که یکی می‌شود علی(ع) با ذوالفقارش و دیگری، حبابی که آب‌دهان بر صورت حریفش پرت می‌کند. ما مردم عجیبی هستیم. بعضی از ما می‌توانیم در آنِ واحد مواضع متفاوتی داشته باشیم. می‌توانیم فریاد وااَسفا سر بدهیم و بگوییم؛ «جماعت، کجایید تا ببینید که ما چقدر خوبيم و براي احقاق حقوق شما صبح تا به شب در حال كار و تلاشيم» اما همزمان هم می‌توانیم اين همه مشقت و سختي و مصايبي كه مردم به آنها دچارند را نبینیم و به کاستی‌هایي كه به خاطر سهل‌انگاري و خودخواهي ما ايجاد شده‌اند محلي نگذاريم. می‌توانیم خودمان را مدعی بصیرت و اخلاق و حامی ارزش‌ها و مذهب جلوه بدهیم اما در خلوت خود اتاق‌های فکری تشکیل بدهیم که حاضرند برای رسیدن به مقاصد و منافع شخصی و گروهی، به سخیف‌ترین شکل ممکن، مرزهای اخلاق و ارزش را لگدمال کنند.
ما مردم غریبی هستیم. بعضی از ما می‌توانیم از فضای مجازی سوءاستفاده کنیم. می‌توانیم اسممان را مدافعین مردم و اخلاق بنامیم اما در فضای مجازی با دروغ و تهمت آبروی دیگران را مورد هجوم قرار بدهیم.‌ به گزاره‌های تقلبی و کذب، سروشکلی حقیقی بچسبانیم تا عقده‌های حقارتمان را آبیاری کنیم. آنجا که منافعمان به خطر می‌افتد، هر كسي را تخريب كنيم و امروز که باز هم منافعمان ایجاب می‌کند، سعی کنیم که همان «هر كسي» را به نفع خود مصادره نماییم. می‌توانیم کوتاهی قدّ عقلمان را پشت دیوار از بین بردن آبروی دیگران، مخفی کنیم. می‌توانیم در صفحه‌ شطرنج اقدام و عمل، نقش مهره‌های سوخته را ایفا کنیم و از بیرون صفحه، برای برهم زدن قاعده‌ بازی، لگد پرتاب کنیم.
در مورد برخی از ما حتی گزاره‌ «حالا که ما را به بازی نمی‌گیرند، پس...» نیز مصداقی ندارد چون خودمان، با دست خودمان کاری کرده‌ایم که حذف شده باشیم، بنابراین درباره‌ ما، ادعای دیده‌بان بودن و شفاف بودن، تقلب و شایعه‌پراکنی در فضای مسموم مجازی و... جواب نمی‌دهد. ما مردم عجیب و غریبی هستیم. بعضی‌هایمان می‌توانیم در آلودگي‌هايي که ساخته‌ایم، در منجلابی که خودمان برای خودمان و به خاطر عملکرد اشتباهمان و نگاه دگماتیک‌مان به وجود آورده‌ایم، شبانه‌روز شناور باشیم و تنها وقتی از غار تنهایی‌مان بیرون بیاییم و ادای دکترها و روشنفکرها و نماینده‌ ملت بودن را دربیاوریم كه احساس کنیم می‌توانیم با خزعبلات دهان پرکن و تهمت و افترا، کمی - فقط کمی - از منجلابی که در آن غوطه‌وریم فاصله بگیریم اما... . همیشه چیزهایی هست که نمی‌دانی، که سر بزنگاه به تو سر می‌زنند، جلوی تمامیت‌خواهی تو  را می‌گیرند و نشانت می‌دهند که کپی‌پیست کردن القاب چاره‌ دردت نیست.
1397 هم به پايان رسيد. 1398 و 1399 و... از راه خواهند رسيد و ميان قاعده‌هاي بازي‌هاي عجيب و منجلاب‌هايي كه خودمان به وجود مي‌آوريم، تلاش خواهند كرد كه زندگي، همچنان رسم خوشآيندي باشد. رسمتان هميشه خوشآيند و بهارتان خجسته باد!

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی