آخرین اخبار :
  • منتشر شده در چهارشنبه, 17 آبان 1396 05:47
«خبرشمال» از نادیده گرفتن توان مدیریتی سرمایه‌های انسانی در مازندران گزارش می‌دهد

دومینوی انتصاب مدیران وارداتی

 

 

خبرشمال / گروه سیاسی
مازندران از جمله استان‌هایی است که به وفور و تنوع محصولات کشاورزی در آن شناخته می‌شود. محصولاتی که تنها بخش اندکی از آن برای مصارف داخلی استان تخصیص می‌یابد و سهم قابل توجهی از آن برای صادرات به دیگر نقاط کشور و بعضا خارج از کشور، اختصاص می‌یابد؛ اما محصولات کشاورزی و منابع طبیعی، تنها داشته‌های این استان زیبا و سرسبز محسوب نمی‌شوند و مازندران، علاوه بر نعمت‌های خدادادی، دارای سرمایه و ثروتی عظیم دیگری نیز هست که از آن، با عنوان «سرمایه انسانی» یاد می‌شود.

*تعریف سرمایه انسانی
با یک جست‌و‌جوی کوچک در زیرعنوانِ «سرمایه انسانی» در گوگل، دنیایی از لینک‌هایی پیش چشمان شما باز خواهند شد، که در ارتباط مستقیم و یا غیرمستقیم با سرمایه انسانی است.
در اولین جمله از دانشنامه ویکی پدیا، با برداشتی صرفا اقتصادی از «سرمایه انسانی» اینگونه آمده است که: «سرمایه انسانی» موجودی شایستگی‌ها، دانش، ویژگی‌های اجتماعی و شخصیتی شامل خلاقیت، تجسم در توانایی برای انجام کاری جهت تولید ارزش اقتصادی است. «سرمایه انسانی» دید اقتصادی جامعی از انسان فعال در اقتصاد است، در حالیکه تلاشی برای کسب پیچیدگی بیولوژیکی، اجتماعی، روانشناسی و فرهنگی است به طوری ‌که در اثرات متقابل اقتصادی یا صریح با هم تقابل دارند.
در مقاله دیگری که آنهم تنها نقش و جایگاه اقتصاد را در ارتباط با «سرمایه انسانی» پررنگ می‌بیند اینطور می‌خوانیم که: به طور کلی، اقتصاددانان چیزی را «سرمایه» می‌دانند که در فرآیند تولید نقشی بر عهده داشته باشد. بنابراین «سرمایه انسانی» مجموعه‌ دانش، مهارت‌ها، استعدادها و تحصیلاتی است که ما در طول سال‌ها کسب کرده‌ایم. برای آنکه از اصل مطلب فاصله نگیریم، به همین دو نمونه مشهود و ملموس بسنده کرده و بحث را اینگونه پی می‌گیریم که سرمایه انسانی، این روزها تنها در ارتباط اشخاص با اقتصاد به کار برده نمی‌شود، زیرا گستره سرمایه انسانی، چنان با اجتماعیات و سیاست گره خورده است که همه ابعاد سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و حتی پزشکی و دیگر حوزه‌ها را نیز شامل می‌شود. با این وصف، همه افراد یک جامعه که به نوعی به یک کار، حرفه و مهارت مشغول هستند در دایره سرمایه انسانی، قرار گرفته و هریک در جای خود، تاثیرگذار هستند.

*نادیده گرفتن توان ِ مدیریتی سرمایه‌های انسانی در مازندران
به ابتدای بحث بازمی‌گردیم، به جایی که به سرمایه‌های انسانی مازندران، اشاره کرده بودیم. انسان‌های توانمندی که هر یک با صرف هزینه‌های فراوانی به یک سرمایه انسانی بی‌رقیب و بی‌بدیل، تبدیل شدند، اما در طول سال‌های گذشته، کمتر کرسی در استان به آنان اختصاص پیدا کرده است.
چه بسیار بودند افرادی که بدون رعایت سلسله مراتب اداری و پایبندی به ضوابط و مقررات و تنها به اعتبار روابط ناسالم در درون چرخه‌ای ناسالم‌تر، بر کرسی‌های ریاست و مدیریت تکیه زدند، در حالیکه هیچ تناسبی میان تحصیلات و استعداد و توان آن‌ها با حوزه مدیریتی واگذارشده، برقرار نبود.
حتی اگر از این اجحاف بزرگ در حق «سرمایه‌های انسانی» مازندران هم بگذریم، تحملِ شکل دیگری از نادیده انگاشتنِ این سرمایه‌ها دشوارتر است.
وقتی قرار شد، رییس دانشگاه علوم پزشکی مازندران، دکتر قاسم جان‌بابایی به معاونت درمان وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، برگزیده شود، لبخند رضایت بر لب‌هایمان هویدا شد، اما زمانی که متوجه شدیم، قرار است یک فرد غیربومی بر کرسی او تکیه بزند، لبخند رضایت‌مان بر لب، خشک شد! نه به این خاطر که مازندران، میهمان‌نواز نیست و یا میزان تحصیلات یک پزشک مازندرانی، از یک پزشک سمنانی، بیشتر است! هرگز! بلکه ناراحتی‌مان از این بابت بود که وقتی یک پزشک مازنی، لایق معاونت درمان وزارتخانه عریض و طویل بهداشت، می‌شود، چرا حقِ جایگزینی یک مازنی با مازنی دیگر، نادیده گرفته می‌شود؟!

* دومینوی انتصابِ مدیران وارداتی
اما این پایان ماجرا نبود! و زمانی که گمانه‌زنی تغییر استاندار در مازندران قوت می‌گرفت، نیز دولت، نظرش بر روی بکارگیری از توان استاندار غیربومی بود! البته هر روز که می‌گذشت، مازندرانی‌ها با توجیهاتی، از قبیل اینکه اتحاد و انسجام در میان مسئولان رده بالا و تصمیم‌گیر در استان وجود ندارد و یا اینکه استاندار بومی مساوی‌ست با آفتِ بخشی‌نگری، مواجه بودند و در نهایت نیز آتش اختلافات و بلاتکلیفی، با انتخاب یک استاندار اصفهانی، به سردی گرایید.
اما این دومینوی انتصابِ مدیران وارداتی را پایانی نبود! و حالا وزارت راه و شهرسازی نیز با وجودِ بهره‌مندی از توان و تجربه مدیریتی یک مازندرانی در یک قدمیِ رأس هرم مدیریتی آن، با انتصاب یک مدیر غیربومی دیگر برای اداره کل راه و شهرسازی مازندران، مثلث بهره‌گیری از مدیران غیربومی و به موازات آن، نادیده انگاشتنِ «سرمایه انسانی» استان، را کامل کرد و حال باید منتظر ماند و دید در روزها و ماه‌های آتی، آیا این مثلث، به مختلف‌الاضلاع تبدیل خواهد شد یا خیر؟!

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی